پژوهش حاضر با هدف طراحی و اعتبارسنجی الگوی معماری سرمایه انسانی راهبردی در حکمرانی هوشمند شهری با استفاده از رویکرد آمیخته (کیفی-کمی) انجام شد. این مطالعه از نوع آمیخته اکتشافی متوالی بود. در مرحله کیفی، با 18 مدیر ارشد شهرداری تهران مصاحبه نیمه‌ساختاریافته به عمل آمد و داده‌ها با استفاده از روش تحلیل مضمون تجزیه و تحلیل شد. در مرحله کمی، جامعه آماری شامل کارکنان شهرداری تهران بود که 384 نفر از آنان به روش نمونه‌گیری طبقه‌ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه محقق‌ساخته بود که روایی (محتوایی و سازه) و پایایی (آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی) آن تأیید گردید. تحلیل داده‌های کیفی منجر به شناسایی 143 کد اولیه، 20 مضمون پایه و 6 مضمون سازمان‌دهنده شد. در بخش کمی، مدل نهایی پژوهش با شاخص‌های برازش مطلوب (۹۳/۰ CFI=، ۰۶۱/۰ RMSEA=) تأیید گردید. یافته‌ها نشان داد که توانایی فردی، تعهد سازمانی و تناسب بافتی تأثیر معناداری بر عملکرد حکمرانی هوشمند شهری دارند و نقش میانجی تعهد و تعدیل‌گری تناسب بافتی نیز مورد تأیید قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که معماری سرمایه انسانی راهبردی در حکمرانی هوشمند شهری، نیازمند توجه همزمان به ابعاد فردی (توانایی)، سازمانی (تعهد) و بافتی (تناسب) است. این الگو می‌تواند به عنوان چارچوبی علمی برای سیاست‌گذاری و بهبود عملکرد حکمرانی شهری در کلان‌شهرهای ایران مورد استفاده قرار گیرد.